ديده ، در مقام استعظام گفت كه : حقّ - سبحانه وتعالى - ملكت وپادشاهى عظيمى « 1 » به پسر داوود داده ، باد سخن أو « 2 » را به گوش آن حضرت رسانيد ، پس نزد آن زراعت‌كار آمد وبا أو خطاب نموده فرمود : لَتَسْبِيحَةٌ « 3 » وَاحِدَةٌ يَقْبَلُهَا اللَّهُ تَعَالى خَيْرٌ مِمَّا اوتِيَ آلُ دَاوُودَ « 4 » : به تحقيق كه يك تسبيح كه قبول فرمايد آن را خداى تعالى ، بهتر است از آنچه داده شده است « 5 » به آل داوود . پس ، « 6 » از نفايس ذخاير ومقتنيات اين نشئهء امكاني سوا جواهر گران‌بهاى مرضيّات الهى ومثوبات جاودانى ، چيزى در خور علوّ همّت وسموّ قدر وحشمت أعاظم ملوك وأساطين سلاطين كه حرّاس أساس كارخانهء ايجاد وتكوين‌اند نيست ، ودر مرآت ضمير نافذ بصير صورت ، اين معنى به أحسن وجهي جلوه نماست كه از اجلّهء مبادى نيل اين غايت قصوا ، اداى وظايف ادعيه وأذكار ، وقضاى حقوق فايتهء طاعت به انابت واستغفار ، وگشودن أبواب برّ ونوال به مفتاح تضرّع وسؤال « 7 » ، وافروختن مصباح توجّه واقبال در خلوت‌خانهء دل ووحدت‌سراى بال است ، تا از بارگاه رحمت بي منتهاى الهى گاه لواى « فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ » « 8 » مرفوع گشته ، فيروزىبخش جنود دل‌هاى شكسته گردد ، وگاه نداى « يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ » « 9 » مسموع گرديده ، راهنماى قوافل آرزوهاى گم گشته شود ؛ « أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » « 10 » .

--> ( 1 ) . « ب » : - عظيمى . ( 2 ) . « ب » : « آن سخن » بدل از « سخن أو » . ( 3 ) . « ب » : « تسبيحة » بدون لام . ( 4 ) . عدّة الداعي ، ص 261 ؛ سعدالسعود ، ص 137 ؛ بحارالأنوار ، ج 14 ، ص 80 ؛ وج 90 ، ص 184 . ( 5 ) . « ب » : - است . ( 6 ) . « ب » : - پس . ( 7 ) . « ب » : - « وسؤال » . ( 8 ) . سورهء بقره ، آيهء 186 : « همانا من نسبت به بندگانم نزديكم وهرگاه مرا بخوانند دعوتشان را أجابت مىكنم » . ( 9 ) . سورهء زمر ، آيهء 53 : « اى بندگان من كه نسبت به خودتان بدى نموده‌ايد ! از رحمت الهى نااميد نشويد » . ( 10 ) . سورهء رعد ، آيهء 28 .